Արջասարի բարձունքի հաղթահարումը ՀՀ Անկախության տոնի առթիվ դեռ վաղուց էինք նախատեսել։ Մի խումբ 10-րդ դասարանցիների հետ, որոնց մեծ մասին ճանաչում եմ դեռևս 7-րդ դասարանից, այս որոշմանը եկել էինք դեռ նախորդ ուսումնական տարվա գարնանային արձակուրդների ընթացքում։
Քանի որ ճամփորդությունը եռօրյա էր, մինչ Պուշկինո հասնելը հետաքրքիր հայրենագիտական կանգառ ունեցանք Սպիտակ քաղաքում։ Սովորողներին ներկայացրեցի հետերկրաշարժյան քաղաքն ու այն ավերածությունների մասշտաբները, որոնք եղել էին այստեղ 88-ի դեկտեմբերին։
Արդեն երեկոյան, հյուրատանը տեղավորվելուց հետո, փոքրիկ զբոսանք ունեցանք գյուղում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ գյուղը ժամանակին բնակեցված է եղել հիմնականում ռուսներով, այժմ դրա մասին վկայող քիչ բան կա․ ընդամենը մի քանի շինություն, որոնք հիշեցնում են ռուսական ճարտարապետությունը։
Ցավով տեղեկացանք նաև, որ գյուղի դպրոցը, որի հարևանությամբ գտնվում է մեր հյուրատունը, շուտով չի գործելու, իսկ երեխաները դպրոց կհաճախեն Գարգառ գյուղի նորակառույց դպրոցում։
Արջասարի բարձունքը մի քանի տարի առաջ կարողացել էինք հաղթահարել Ստեփանավանի կողմից բարձրանալով, որտեղ լանջը բավականին անտառապատ էր։ Այս անգամ որոշեցինք բարձունքը հաղթահարել հարավային կողմից, որն անցնում էր հենց Պուշկինո գյուղի մոտակայքով։
Դեպի Արջասարի բարձունքը տանող ճանապարհն անցնում էր Պուշկինո գյուղից դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Անչափ հետաքրքիր տեղադիրք ունեն և՛ գյուղը, և՛ լեռնագագաթը․ գտնվելով Բազումի լեռնաշղթայի ճյուղավորումներից մեկի կիրճում՝ դեպի գագաթ տանող ճանապարհն անընդհատ բացում էր գեղեցիկ տեսարաններ՝ խտացող անտառներով ու մառախլապատ բարձր լեռներով։ Բավականին երկար քայլելով ու լեռան ստորոտին մոտենալով՝ նկատեցի սեբաստացիների ևս մեկ խումբ, որը բարձունքը հաղթահարում էր հյուսիսային կողմից։
Հանդիպելով լեռան գագաթին ու լուսանկարվելով՝ անգիր արտասանեցինք Չարենցի անմահ տողերը՝ նվիրված Հայաստանին։
Մեր խումբն արդեն գագաթին էր, երբ հանկարծակի սկսված անձրևը մեզ ստիպեց դեպի տուն տանող ճանապարհը բռնել։ Ի դեպ, այս ամբողջ քայլքի ընթացքում մենք երկու անգամ ստիպված եղանք գետ կտրել-անցնել։
Այսպիսով, իրականացվեց ևս մեկ խոստում, իսկ սովորողների խումբը բարեհաջող կերպով անցավ այս ուսումնական տարվա համար նախատեսված 40 կմ քայլքից առաջին 10-ը։
Հ․Գ․ Լեռը իրանունը ստացել է, ոչ թե նրա պատճառով, որ այստեղ արջեր են հանդիպում, այլ լեռան կատարն ու անտառապատ լանջերը որոշակի դիտանկյունից դիտելիս հիշեցնում են պառկած կամ նստած արջի կերպարանք։